Czym są worki strunowe dziś w XXI wieku? To torebki wykonane najczęściej z folii polietylenowej o niskiej gęstości LDPE ze szczelnym zamknięciem w postaci plastikowej struny, wtopionej w folię. Nadają się do wielokrotnego użytku, dzięki wytrzymałemu zapięciu strunowemu i bardzo dobrej jakości folii. Profile zapięcia są podtrzymywane przez paski wtopione w wewnętrzną powierzchnię folii korpusu torby. Dzięki tym cechom, a także dzięki niskiej cenie mają bardzo szerokie zastosowanie, praktycznie w każdej dziedzinie gospodarki, w przemyśle, handlu i gospodarstwie domowym.
Początek historii woreczków strunowych
Początek historii worków strunowych sięga początku lat 50-tych XX wieku. Wtedy to duński wynalazca i pisarz Borge Madsen wynalazł plastikowy zamek, opatentował wynalazek, a następnie sprzedał rumuńskim przemysłowcom, braciom Maxowi i Edgarowi Austin. Syn Maxa Austina – Steven zaprojektował rodzaj spłaszczonego suwaka typu „press and seal”, który funkcjonuje w workach do dziś. Początkowo produkcja torebek z suwakiem odbywała się dwuetapowo. Jak to wyglądało?- Najpierw powstawała plastikowa torebka.
- Następnie używano maszyny grzewczej, aby zamek wprasować w folię i stworzyć torebkę strunową.
Produkcja worków strunowych na początku nie była prosta…
Rozwój Minigrip
Firma inwestując w badania i rozwój torebek przyczyniła się do rozwinięcia przemysłu opakowaniowego żywności. W 1964 roku podpisano wyłączny kontrakt z amerykańską firmą sprzedającą chemikalia i tworzywa sztuczne – Dow Chemical Company na sprzedaż torebek strunowych w ich wszystkich sklepach. Firma rozpoczęła produkcję toreb z żywicy polietylenowej. We współpracy z Dow Chemical powstała słynna marka Ziploc®. Firma Minigrip na przestrzeni 20 lat zmieniała formę własności kilka razy, aż w 1997 roku marka Ziploc została odsprzedana firmie SC Johnson Company. W 2012 roku Minigrip zostało przejęte przez grupę Inteplast i jest spółką niezależną do dnia dzisiejszego. W tym czasie zaczęły wchodzić na rynek inne firmy i marki, które stosują rozwiązania zapięcia strunowego. W obecnych czasach worki z zapięciem strunowym są tak powszechne i łatwo dostępne, że trudno wyobrazić sobie jak wyglądałby świat bez nich.
W 1972 roku inżynier z Dow Chemical wdrożył specjalne maszyny, dzięki którym proces produkcji woreczków strunowych zwiększył się z 1 metra do 100 metrów na 1 minutę.
Jak aktualnie wygląda produkcja worków strunowych?
Z jakich materiałów produkuje się worki strunowe?
Worki strunowe można wyprodukować, w zależności od przeznaczenia, z różnych rodzajów materiałów, różniących się swoimi właściwościami np. - z folii polietylenowej PE,
- polipropylenowej PP,
- włókniny PP, PVC.
- mieć zamknięcie zaciskowe lub suwakowe,
- nadruk lub bez
- mogą być kolorowe lub transparentne,
- folia może mieć różną grubość,
- występują z różnym projektem przestrzennym np. doypack – stojące, z szerokim dnem.
Jakie znaczenie w produkcji worków strunowych ma rodzaj folii?
Folia PP, PE a LDPE
Folia PP jest bardziej wytrzymała, sztywna, odporna na działanie kwasów, mniej przezroczysta. Nadaje się do niskich i wysokich temperatur w zakresie od -80 do +160 stopni Celsjusza. Folię PE o mniejszej gęstości, czyli LDPE można wykorzystywać w mniejszym zakresie temperatur tzn. od 0 do + 105 stopni Celsjusza. Jest bardziej przezroczysta i elastyczna w porównaniu do folii PP. Polietylen wykorzystany do produkcji folii LDPE oddziałuje na jej właściwości. Folia charakteryzuje się elastycznością, miękkością oraz połyskiem. Worki LDPE wyróżniają się wysoką przejrzystością.
Podczas produkcji folii można stosować różnego rodzaju dodatki, związki pomocnicze. Tymi dodatkami są zazwyczaj żywice akrylowe, które zapewniają wysoką wydajność, gładkość powierzchni, szybsze łączenie substancji. Żywice konstrukcyjne zwiększają wytrzymałość w niskich temperaturach. Silikony poprawiają elastyczność i odporność na promieniowanie UV i przyczepność farb do folii, a to jest ważny aspekt przy wykonywaniu nadruku na folię.
Produkcja worków strunowych – metoda rozdmuchu
Wyróżnia się dwie podstawowe metody powstawania worków strunowych. Pierwszą z nich jest metoda rozdmuchu. Polega ona na tym, że tworzywo – półprodukt, z którego produkowana jest folia, jest roztapiane, a następnie wydmuchiwane na ekstruderach, specjalistycznych maszynach. Utworzony w ten sposób foliowy worek jest później schładzany. Jest to metoda dość droga i bardziej czasochłonna. Dlatego też wykorzystuje się ją głównie tam, gdzie najważniejsza jest trwałość materiałów, a mniej ważny jest koszt i czas produkcji, na przykład w przemyśle farmaceutycznym.
Produkcja worków strunowych – metoda wylewu
Kolejna metoda produkcji worków strunowych to metoda wylewu. W pierwszym etapie tworzywo jest tak samo roztapiane jak w metodzie rozdmuchu, a w kolejnym etapie zamiast rozdmuchu tworzywo jest wylewane na płaskie formy, gdzie zostaje schłodzone. Ta metoda jest tańsza i szybsza, jednak wyprodukowana w ten sposób folia jest mniej wytrzymała niż ta, która powstaje poprzez metodę rozdmuchu. Ekonomiczna forma produkcji folii jest stosowana do wytwarzania worków do celów, do których nie jest potrzebny bardziej wytrzymały materiał wysokiej jakości. Mimo to worki są elastyczne i dość odporne na rozerwania. Następnym etapem produkcji jest wycinanie odpowiednich kształtów za pomocą specjalnego wykrojnika, który nadaje kształt, a dalej elementy są zgrzewane.
Maszyny do produkcji worków strunowych
Linie technologiczne do produkcji worków są ustawiane w zależności od modelu maszyn np. serwonapędów może być od jednego do kilkunastu. Różnią się między sobą parametrami, etapami produkcji i wyposażeniem dodatkowym.